+ Rutledge +

ขออัพอะไรตามใจหน่อย คงไม่ค่อยมีคนสนใจหรอก แต่อยากเขียน...

ตำนานเขี้ยวเงิน "วีด"

จากการ์ตูนหมาสีเงินปะทะหมีในตำนานบทเก่า สู่ตำนานบทใหม่
(แต่เรากลับไม่อยากจำตำนานบทใหม่นี้ซักเท่าไหร่...)

entryเกี่ยวกับตำนานบทเก่า

คำเตือน - สปอยอนิเม ตอนที่1

โหลดนาน 50กว่ารูป (รวม 600kb)

OP : ginga densetsu WEED

comment : เพลงเพราะ เข้ากับOPด้วย ทำออกมาได้สวยมากๆ ฉากที่ซูมเข้าหาปราสาทเขี้ยวเล็บนี่ทำเอาเราคิดถึงภาคแรกเป็นบ้าเลย ฮือ

เริ่มจาก...เรื่องเล่าเกี่ยวกับลุงสมิส (หง่อมเต็มที่แล้วลุงเอ้ย)

"ตำนานเขี้ยวเงิน"
..ย้อนอดีตไปเมื่อ14ปีก่อน..
เมื่อก่อนหุบเขาโออูเป็นที่อยู่ของหมียักษ์หลังแดงอากาคาบูโต้
เหล่าสุนัขนับ750ชีวิตได้รวมตัวกันเพื่อปราบเจ้าหมียักษ์ ร่วมกับลุง ทาเคดะ โคเฮ

เนื่องจากมีการย้อนอดีตให้คนที่ตามตั้งแต่ภาคแรกคิดถึงเล่นๆ
ดังนั้นจึงขอลำเอียง ลงรูปเยอะๆหน่อยเถอะ คิดถึงมากๆ

ผู้นำของกองทัพสุนัขเหล่านั้น กิง มีขนสีเงิน ใช้ท่าไม้ตาย กงจักรนรก หรือกงจักรสังหาร หมุนๆ
หรืออะไรก็ช่างเถอะ แต่ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า บัตโตงะ (ไม่ใช่บัตโตไซ)
สังหารเจ้าหมียักษ์ตัวนี้ได้ในที่สุด
เรียกได้ว่าเป็น "ตำนานเขี้ยวเงิน" นั่นเอง
หลังจากนั้นหุบเขานี้ก็กลายเป็นที่อยู่อาศัยของเหล่าสุนัข พวกมันอยู่กันอย่างสงบสุข จนกระทั่ง....

สุนัขปีศาจ บุกรุหุบเขาโออู ฆ่าประชากรสุนัขล้มตายเป็นจำนวนมาก

สมิส จึงจำเป็นต้องพาซากุระ ภรรเมียของกิง หนีไป เพราะทำอะไรไม่ได้
ตำนานบทเก่า จบลงด้วยความพ่ายแพ้ยับเยิน ให้แก่ "สุนัข" ด้วยกันเอง

(แอบคิด... พวกเอ็งรวมตัวกันฆ่าหมีได้ แล้วกับหมาที่ตัวเล็กกว่าหมีมากมาย ทำไมเอ็งทำอะไรมันไม่ได้วะ)

..6เดือนผ่านไป..
ณ เทือกเขาแอลป์ของญี่ปุ่นน่ะ

สุนัขหนุ่มกำลังเล็งหาจังหวะดีๆเพื่อจะจับเหยื่อ
แต่แล้วก็เหยื่อก็หนีไปหมดเพราะการกระทำอันบุ่มบ่ามของลูกสุนัขตัวหนึ่ง
โชคดีที่มันงับนกไว้ได้ทัน แต่ถึงกระนั้นเจ้าตัวเล็กก็ยังเข้าไปยื้อแย่ง
พร้อมทั้งบอกว่า ผมเห็นก่อน มันต้องเป็นของผมสิ

　

เกิดการยื้อยุดฉุดแย่งอาหารกันขึ้น แต่สุดท้าย สุนัขหนุ่มตัวนั้นก็ยอมยกอาหารให้เจ้าตัวเล็กไป
เพราะแม่ของมันนอนเปื่อยอยู่ มันต้องหาอาหารไปให้แม่
เจ้าตัวเล็กคาบนกไป หันมากล่าวขอบคุณ "ขอบคุณฮะลุง ลุงชื่ออะไรเหรอ"
"ชื่อGB ตัวอักษรภาษาอังกฤษ แล้วก็นะเจ้าหนู เอ็งควรออกไปจากที่นี่ดีกว่า
เพราะที่นี่เป็นถิ่นของเนโร"
ไม่ใช่เนโรนางเอกการ์ตูนของเรานะ - -

แต่ทว่าการให้อาหารหลุดมือไปได้ ก็ทำให้GBแย่เหมือนกัน
เพราะโดนหัวหน้ากลุ่มขู่บังคับให้ไปหาอาหารมาให้ได้ ไม่งั้นท่านเนโรเอาตายแน่
แถวๆนี้มีเป็ดที่มนุษย์เลี้ยงไว้ ไปจับเอาจากแถวนั้นก็ได้
GBไม่อยากไปยุ่งกับเป็ดที่มนุษย์เลี้ยงไว้ เพราะมีสุนัขหน้าโหดนอนเฝ้าอยู่
จึงทำได้แค่เดินเลียบๆเคียงๆแถวนั้น
สุดท้ายก็ต้องมานั่งปลงตกเพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง
จนได้เจอกับเจ้าเปี๊ยกเมื่อตอนกลางวัน

ซาสึเกะ สมุนของเนโร มาตามGB พร้อมทั้งบอกว่ามาช่วยจับเป็ดด้วย
ลูกสุนัขตัวนั้นรีบห้าม ไม่ให้ยุ่งกับสัตว์เลี้ยงของมนุษย์ แต่ทั้งสองไม่มีทางเลือก

GBเสนอให้แยกเป็นสองทาง โดยให้ซาสุเกะบุกเข้าไปก่อน แต่เมื่อซาสึเกะบุกเข้าไป ก็ต้องพบกับ

สุนัขหน้าโหดที่เฝ้าเป็ดอยู่

"เอ็งเข้ามาทำอะไรที่นี่"
"ขอโทษคร้าบ ผมไม่รู้ว่านี่ถิ่นพี่ GBช่วยตูด้วยสิเฟ้ย"

แต่ทว่าGBคาบเป็ดหนีไปแล้ว
เพื่อเป็ดตัวเดียวถึงกับต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อนเลยรึ

"GB ทำไมไม่ช่วยเขาล่ะ พื่อนกันไม่ใช่เหรอ"
"ช่วยไม่ได้ ข้าต้องทำแบบนี้"
"ถ้าGBไม่ช่วยล่ะก็ ผมช่วยเอง"
เลือดพระเอกมันแรงครับ พูดไม่ทันขาดคำเจ้าหนูนี่ก็วิ่งถลาใส่คุณหมาหน้าโหดแล้ว

สุดท้าย เนื่องด้วยบทของเพื่อนพระเอกทำให้GBต้องหันกลับมาช่วยทั้งคู่จนได้
ฝ่ายเจ้าลูกหมา เลือดนักสู้วิ่งพล่าน (ดูสิ ตาเรืองแสงด้วย) และใช้ท่าไม้ตาย บัตโตงะออกมา
ประจวบเหมาะที่ สมิส เดินมาเห็นเหตุการณ์พอดี
-- เจ้าหนูนั่นมันใคร ทำไมถึงใช้ท่าไม้ตายของท่านผู้นำได้--
และเนื่องจากจิตสังหารของสมิสรุนแรงมาก ทำให้อีกฝ่ายถึงกลับกลัวหางจุกก้น รีบกลับเข้าไปในบ้านหมาทันที
GB: "ลุงสมิส?"
เจ้าตัวเล็ก : "GBรู้จักด้วยเหรอ"
GB: "รู้สิ ก็เขาเป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้"
ขาขวาของสมิสขาด เพราะช่วยGBไม่ให้ถูกรถชน (ไอ้GBแก---)

สมิส : "ไอ้หนู บอกมา แม่เอ็งชื่อซากุระใช่มั้ย"
เจ้าตัวเล็ก : "ฮะ"
สมิส : "พาข้าไปหาแม่แกที"
　

พอมาถึงตอนนี้ ทุกคน(ตัว?)ก็รู้ความจริงแล้วว่า
"ตำนานเขี้ยวเงิน"คือเรื่องจริง
และเจ้าเปี๊ยกนี่คือ "ลูกชายของท่านผู้นำ"

แต่ทว่า ซากุระทนความเจ็บป่วยไม่ไหว จากไปในคืนนั้นเอง
ดูสิ มันฉลาดขนาดสร้างหลุมฝังศพได้ด้วยนะ

"ผมจะไปที่หุบเขาโออู ผมจะไปหาพ่อ"

GB : "เดี๋ยวสิ แกยังไม่มีชื่อเลย งั้นฉันตั้งให้ละกัน......ชื่อวีด เป็นไง"

WEED ต้นหญ้า
มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นหญ้า มันขึ้นได้ทุกที่
แกไม่ได้อยู่คนเดียวนะวีด

และแล้ว ตำนานตามหาพ่อสามพันลี้ก็เริ่มขึ้น

ED

ขอลำเอียงโพสต์รูปใหญ่ เพราะว่า มันมีตัวละครจากภาคแรกมาด้วย

ริกิ!! จอห์น!!

ครอส เบ็น คุโรโทร่า!!

เบนิซากุระ~~~~~~!!!

ชูโทร่า!! อากาโทร่า!!
คิดถึงสามพี่น้องคาอิเป็นที่สุด ฮือๆ
แต่ทำไมเค้าถึงไม่จัดวางให้ทั้ง3ตัวอยู่ด้วยกันฟะ

มุซาชิ กับ มอส >w<

สมิส
จริงๆในภาคแรก สมิสออกจะตาแป๋ว แล้วก็เป็นตัวโจ๊กของเรื่อง
พอแก่แล้วดูเท่ผิดกับในภาคแรกลิบเลย

อากาเมะ!!!!!!!!!!
>_____________<
เท่ที่สุด ขนาดอยู่ในที่มืดยังขาวผ่องเลยดูสิ เอิ๊กๆ

ตบท้ายด้วยพ่อกับแม่
กิงกับซากุระ

...คร่อก...

คอมเมนต์ส่วนตัว

เป็นความเห็นของเราล้วนๆ เพราะฉะนั้น ใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

ตามที่ได้บอกไปนานแล้วว่า เรา ทำใจรับไม่ค่อยได้กับไอ้เขี้ยวเงินภาคสอง เพราะเราชอบภาคแรกมากๆ ชอบมาตั้งแต่เด็ก จนถึงทุกวันนี้ก็ยังชอบ เวลาว่างก็ชอบหยิบมาอ่านเป็นประจำ ตามมาตั้งแต่ภาคพ่อของริกิ สู่รุ่นของกิง กี่ยุคกี่ยุค มันก็เกี่ยวกับ "หมา สู้กับ หมี" ทั้งนั้น อาจจะเห็นว่าเป็นอะไรที่น่าเบื่อนะ สู้กับหมีทุกชั่วรุ่นเลยรึไง แต่สำหรับเรา ไม่เบื่ออ่ะ เราว่ามันลุ้นดีนะ หมีตัวใหญ่ยักษ์ เทียบกับหมา ตัวเล็กนิดเดียว แล้วมันจะเอาชนะได้ยังไง พอมาถึงรุ่นของริกิ และกิง ก็ได้มีการรวบรวมพรรคพวกขึ้นเพื่อส้กับหมีโดยเฉพาะ อีกทั้งยังมีบอกความสัมพันธ์ของหมากับเจ้านายด้วย ทั้งลุงทาเคดะ โคเฮ ไดสุเกะ และหมอฮิเดโทชิ มันประทับใจเรามากเลย กว่ากิงจะได้พูด ก็ล่อไปเล่มไหนก็ไม่รู้ ไอ้นี่เปิดเรื่องมา พูดๆๆ เล่าๆ ทำยังกะหมาเป็นคน ไม่รุ้สิเราว่ามันขาดเสน่ห์อะไรไปซักอย่างนึงแล้ว มันไม่ใช่หมา สู้กับ หมี แต่เป็น หมา สู้กับ หมา แล้วที่น่าเศร้าคือ สู้ไม่ได้.......... พวกนาย เป็นหมาล่าหมี มีท่าบัตโตงะ ท่าไม้ตายสารพัดที่ได้จากการสู้กับเหล่าหมาป่ามาไม่ใช่เหรอ แล้วกะอีแค่หมาดัวยกัน ทำไมถึงสู้ไม่ได้ แล้ววีดน่ะ พ่อนายถ่ายทอดวิทยายุทธท่าบัตโตงะให้ตอนไหน อย่าบอกนะว่าเป็นโดยสายเลือด จริงๆแล้วมันต้องเห็นก่อนสิแล้วถึงจะใช้เป็น ขนาดกิงยังใช้เป็นเพราะเห็นริกิใช้เลยนี่นา ตอนแรกทำเป็นแค่โดดด้วยความเร็วสูง ตอนหลังริกิบอกให้หมุนตัวด้วย ยิ่งพอเห็นตัวละครจากภาคแรกหง่อมลงไปเยอะมาก..... บางตัวก็ตายให้เราเห็นต่อหน้าต่อตา เสียใจง่ะ T___T

สรุปว่า อนิเมทำดีมากๆ แต่เรารับเนื้อเรื่องภาคสองไม่ได้

คงต้องล้มโต๊ะ แล้วตะโกนว่า "หมดท่า!!" อีกซักหลายๆรอบ

ตอนนี้ที่ญี่ปุ่นล่ไป30กว่าเล่มแล้ว... อะไรจะยาวขนาดนั้น
ถามว่าจะเลิกอ่านมั้ย คงไม่เลิกมั้ง อ่านไปแบบชอกช้ำระกำใจนั่นแหละ อนิเมก็จะรอดูแค่อากาเมะ เอ้า แถมเคียวชิโร่มาอีกตัว เท่ดี แต่ประวัติพี่แกเน่าไปหน่อย จริงๆแล้วเรียกได้ว่ารอดูคาแรคเตอร์เก่าๆน่าจะถูก....แต่ตอนนี้มีคนเช่าการ์ตูนไปยังไม่คืนเลย (มันมุบมิบเอาไปแล้วมั้ง นานแล้วยังไม่เห็นเอามาคืน) ยังไม่ได้อ่านต่อ... - - ไว้ก่อน ขอเวลาทำใจก่อน นี่พยายามจะลบอคติออกแล้วดูด้วยใจที่เป็นกลางแล้วนะ แต่พอเห็นหน้าวีด มันก็พาลนึกถึงกิงทุกทีเลย ก็หน้าเหมือนกัน แต่กิงเท่กว่ามาก

กำลังลุ้นว่า ถ้ามีภาค2แล้ว เค้าอาจจะเอาภาค1มาขายเป็นBOX set ราคาถูกก็ได้นะ (ฝัน)

/me ฮัมเพลง ยามะงะโยบุ โซระงะโยบุ~♪