+ Rutledge +

สวัสดีครับท่านผู้อ่านที่รักทุกท่าน

คงทราบกันดีอยู่แล้วใช่ไหมครับว่า ถึงอุมังกะ คุณม้าฮาหลุดโลกจะ(ตัด)จบไปแบบง่ายๆ
แต่ก็ยังมีภาคต่อ ในชื่อ โรมังกะ คุณม้าเลิกฮามาโรแมนติก ที่ดูเหมือนคนเขียนจะทำมาสนองอารมณ์ของผู้อ่าน(หรืออาจจะสนองอารมณ์คนเขียนด้วยก็ไม่ทราบได้นะครับ) ที่เชียร์คู่ผม(กอนจิคิจิ)xคุณหนูกันมากกว่าคู่พระ-นางอย่างยูชุนคุงกับซาซึกิซังซะอีก นับวันตัวตนของยูชุนคุงกับซาซึกิซังก็ยิ่งจะจืดจางลงไปเรื่อยๆนะครับเนี่ย

ถึงชื่อเรื่องภาคภาษาไทยจะจั่วหัวไว้ว่า คุณม้าเลิกฮามาโรแมนติก
แต่คิดหรือครับว่า ม้าอย่างมาคุมาคุจะเลิกฮาได้น่ะ ก็น่าจะรู้ๆนิสัยกันอยู่นะครับ
(หมายเหตุ ภาคภาษาไทยยังไม่ออกนะครับ คนเขียนบล็อกเธอว่าเธอจะเอามาเล่าสู่กันฟังก่อน)

อย่างในเช้าวันนิ้... จู่ๆมาคุมาคุซังก็ยื่นวัตถุแปลกประหลาดมาให้ผม

มาคุมาคุซัง ไอ้นี่ยังเรียกว่าเป็นยาได้อีกหรือครับ
ก็ขนาดเอาไปวางไว้ใกล้ๆอลิซาเบธ อลิซาเบธยังกรีดร้องเพราะรับไม่ได้
แถมยังเตะถ้วยยาซะกระเด็นมาโดนผมอีกต่างหาก

ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่า(สิ่งที่มาคุมาคุซังเรียกเอาเองว่า)ยานี้ จะทำให้ย้อนกลับไปยังสมัยใสวัยเอ๊าะได้จริงๆ

แต่ไม่คิดว่ามันจะเอ๊าะเกินไปหน่อยหรือครับ?..

ทำไมพูดจาไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ล่ะครับมาคุมาคุซัง!!
แล้วผมจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!!

อ๊ะ ไม่ทันไร พวกเพื่อนๆคนใช้ก็มาเจอผมจนได้ แถมยังหาว่าผมเป็น"ลูกลับๆของกอนจิ"อีก
เสียมารยาทน่า ผมยังบริสุทธิ์อยู่เลยนะครับ จะมีลูกได้ยังไง
ก็เลยต้องแก้ต่างไปว่า เป็นหลานของกอนจิคิจิแทน

แล้วพวกเขาก็จับผมแต่งตัว...

ผิดฟีลไปหน่อยรึเปล่าครับ....ผมเป็นผู้ชายนะ...

เหวอ.....

น่ากลัวมากเลยครับ (คนใช้บ้านนี้มันจะผิดปกติกันหมดเลยหรือไงนะ)

ในที่สุดก็ได้เจอคุณหนูจนได้
แน่นอนครับ ผมปิดบังตัวตนที่แท้จริงของผมเอาไว้ เรื่องอะไรจะบอก..

เธอดูแลเอาใจใส่ผมดีมากเลยล่ะครับ
ทำให้ผมหวนนึกถึงอดีต ที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอด แต่ตอนนี้ ผมมีคุณหนูอยู่ข้างๆ

ก็เลย อดที่จะอ้อนคุณหนูไม่ได้ คุณหนูก็จริงๆเลย..
ดีกับเด็กแปลกหน้ามากไปก็ไม่ดีนะครับ เด็กใจแตกหมด

ผมก็เลยรีบกลับไปดื่มยาคืนร่างของมาคุมาคุซัง ก่อนที่ผมจะเสียนิสัยมากไปกว่านี้

ก็จบแล้วล่ะครับ1วันที่แสนจะธรรมดา(ตรงไหนวะ)

ผมเชื่อว่า ทุกท่านคงจะอยากรู้เรื่องราวสมัยตอนที่ผมยังเอ๊าะๆมากกว่านี้
ผมก็เลยขอเล่าเรื่องสมัยที่คุณหนูเพิ่งจะเข้าเรียนชั้นอนุบาลละกันนะครับ

ตอนนั้นผมอายุ16พอดี กำลังเฝ้ามองการเจริญเติบโตของคุณหนูด้วยใบหน้าที่เป็นสุข
ความรู้สึกของคนเป็นพ่อนี่มันเป็นแบบนึ้เองสินะครับ

ผมพาคุณหนูไปส่งที่โรงเรียนอนุบาล คุณหนูดูตื่นเต้นนิดหน่อย เธอพยายามเข้าหาพวกเพื่อนๆ
แต่เมื่อคุณหนูแนะนำตัวว่า ชื่อ "ทาคาระซึกะ คิซึกะ" เท่านั้นแหละ....

เวรเอ๊ยยย บังอาจทำให้คุณหนูของผมต้องร้องไห้ มันไม่ได้ตายดีแน่
ผมอยากจะเข้าไปช่วยคุณหนูเหลือเกิน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากแอบมองเท่านั้น (ไม่ใช่ถ้ำมองนะครับ)
เพราะผมอยากให้คุณหนูได้เรียนรู้การเข้าสังคมด้วยตัวเอง
ผมก็คงทำได้แต่เฝ้ามองคุณหนูอย่างเงียบๆเท่านั้นล่ะครับ (กัดฟัน)

แต่ว่า วันต่อมาคุณหนูก็ทำท่าเหมือนไม่อยากไปโรงเรียนซะแล้ว ผมก็เลยพาคุณหนูออกไปเที่ยวซะเลย
โดยปลอมตัวหลบการตามล่าของเหล่าคนใช้ที่คอยอารักขาคุณหนูทั้งหลาย

แต่ทว่า....ไม่สำเร็จครับ เพราะยังมีมือโปรที่สามารถตามหาผมเจอ
นี่ขนาดผมปลอมตัวเป็นหนุ่มแว่นผมดำตรงสเป็คของคนแถวนี้แล้วเชียวนะ

ถึงจะเป็นมือสังหารระดับโปรยังไง แต่รสนิยมส่วนตัวแบบนี้ก็ไม่ไหวนะครับ เสียการเสียงานหมด
แต่ก็ดี ทำให้ผมหนีทัน

แต่ไม่ว่ายังไงก็มีอยู่คนเดียวเท่านั้นที่ผมหนีไม่รอด นั่นคือ คุณผู้ชาย ครับ อุตส่าห์ปลอมตัวมาลวนลามผมถึงบนรถไฟเลยเชียว.... เนื่องจากภาพมันอุกอาจมาก ผมเลยขอสงวนสิทธิส่วนบุคคลไม่ขอนำมาลงให้เห็นละกันนะครับ (ยั่วให้อยากแล้วจากไปนี่เอง)

เอาเป็นว่า สุดท้ายคุณผู้ชายก็ตามตัวผมกลับไปได้
แล้วพรุ่งนี้คุณหนูก็ต้องไปโรงเรียน.... แต่คุณหนูจะได้เพื่อนใหม่ด้วยล่ะครับ นั่นคือ ยูชุนคุง

การพบกันของยูชุนคุงกับคุณหนูจะเป็นยังไง ก็ต้องรอติดตามในโรมังกะเล่ม2
ที่คนเขียนบล็อกเธอกะว่าจะอัพในเร็ววันนี้ ยังไงก็รอติดตามชมนะครับ

กอนจิคิจิ

(ผ่านร่างทรง SY เขียน)
ขอคารวะคนแปลเรื่องนี้หน่อย แปลไปได้ยังไงเรื่องนี้
ตัวอักษรเยอะมากกก ตาลาย แถมมุกแต่ละมุกก็ โอ้ว.... /me นอนตาย
ถ้าแปลงงๆ แปลไม่ตลก อ่านไม่เข้าใจยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ T-T