巡り会う 火の風

เอนทรี่นี้จะมาแนะนำเจ้าตัวแสบที่บ้านค่ะ

แรกเริ่มเดิมที... ก็ไม่ได้คิดจะเลี้ยงหมาเลยนะ ไม่เลยสักนิดเดียว
เพราะเราคิดว่า การเลี้ยงสัตว์... มันคือการรับผิดชอบชีวิต
เราคิดตลอด ว่าเรารับผิดชอบไหวไหม ชีวิตทั้งชีวิตเลยนะ
ถ้าเลี้ยงเค้าได้ไม่ดี หรือถ้าเค้าเป็นอะไรขึ้นมา ..เราจะต้องเสียใจมากแน่ๆ
เอาเป็นว่าเพราะเราคิดว่าเราไม่มีความรับผิดชอบพอ และเราไม่อยากเสียใจ
เราก็เลยไม่ขอเลี้ยงหมาแมวเลย

จนย้ายบ้าน.... ทุกอย่างก็ต้องเปลี่ยนไป เพราะ...หมาจรจัดในหมู่บ้านเยอะมากกก
แถมยังมีหมาบางตัว ลอดรั้วมาย่ำสวนซะเลอะ จนพ่อกับแม่บ่น

จนกระทั่งวันหนึ่ง เราก็ได้พบกับตัวการ ที่แอบลอดรั้วเข้ามาในบ้านเรา

เธอชื่อนวลจันทร์ เป็นลูกหมาจรจัดที่คนสวนประจำหมู่บ้านคอยให้อาหาร
เจอกันครั้งแรก ดี๊ด๊ามาก เข้ามาคลอเคลียเหมือนรู้จักกันมานาน
อายุตอนนั้นน่าจะประมาณ4-5เดือน
ไฮเปอร์มาก ซนมาก แต่น่ารักมากกกกกกกกกกก
ลองซื้ออาหารหมามาให้กิน เท่านั้นแหละเธอก็ติดบ้านเราเลย หลังจากนั้นก็ชอบมาหาบ่อยๆ
จนพ่อกับแม่ใจอ่อน ยอมให้เลี้ยง

มีช่วงนึงที่นวลจันทร์ขาหน้าหัก ไม่รู้ว่าโดนคนงานตีเอาหรือเปล่า
พี่ข้างบ้านเขาก็พามันไปดูแลจนหาย แต่มันก็กลับติดบ้านเรามากกว่าซะงั้น

นวลจันทร์เป็นหมาที่ตาบ้องแบ้วมากๆ
ทำให้... เราเห็นสติชทีไร ต้องนึกถึงนวลทุกที เหมือนนา =[]=
ถ่ายรูปไม่ขึ้นเท่าเห็นตัวจริง ตัวจริงตาใสแป๋ว เหมือนสติช!

ของโปรดของนวลเค้าล่ะ ไอติม!

หลังจากนั้นไม่นาน
เราก็สังเกตเห็นว่า นวลจันทร์ชอบเล่นกับหมาอีกตัว รุ่นราวคราวเดียวกันเลย
แล้วนวลจันทร์ก็พาหมาตัวนี้เข้าบ้านด้วย

ข้างหลังนวลจันทร์นี่แหละค่ะ
ก็เลยตั้งชื่อว่า วันเพ็ญ จะได้เข้าคู่กับนวลจันทร์
วันเพ็ญเป็นหมาที่เรียบร้อย น่ารักมากๆ สงบสยบทุกความเคลื่อนไหว
เป็นหมาที่....ทำให้คนกลัวหมาอย่างน้องสาวเรา หันมารักหมาได้

ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะเลี้ยงหรอก มันดันมีจุดหักเหตรงที่....
วันหนึ่ง แม่เราได้ยินเสียงลูกหมาร้องโหยหวน เลยออกไปดู
ก็เห็นนวลจันทร์วันเพ็ญกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างมา
พอมาถึงเกาะกลางถนนในหมู่บ้านข้างๆบ้านเรา ทั้งสองตัวก็ทรุดลงทันที
โดยเฉพาะวันเพ็ญ ดูแย่มาก พี่ข้างบ้านก็ขี่จักรยานมาดู แล้วก็เอามันไปที่บ้านเขา
ตกดึกคืนนั้น เราได้ยินเสียงลูกหมาร้องโหยหวนตลอดคืน
พอเช้ามาก็เลยขอพี่ข้างบ้านไปดูมันหน่อย ก็เห็นว่ามันพยายามจะลุก แต่ลุกไม่ได้ ต้องนอน
สันนิษฐานว่ารถทับจนกระดูกหัก แต่ไม่รู้ว่าหักตรงไหน ก็ร่วมมือกับพี่เขาพาไปหาหมอที่คลีนิคหน้าหมู่บ้าน
แต่หมอก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะไม่มีอุปกรณ์พร้อมเท่าโรงพยาบาล ก็ฉีดยาแก้ปวดให้ไปก่อน
เราก็ได้วุดนี่แหละช่วยพาวันเพ็ญไปหาโรงพยาบาล ขอบคุณอีกครั้ง
พอพาไปโรงพยาบาล ก็พบว่า กระดูกสันหลังแตก... แถมหูเน่าเพราะโดนรถบดขยี้กับถนน
หมอก็ให้ยามา แล้วบอกว่าถ้าอีก3วันยังเดินไม่ได้ ให้พามาอีกที
แต่พอกลับบ้าน มันเดินได้ทันทีเลย ถึงแม้ว่าจะเดินได้ทีละ2ก้าว แล้วก็ต้องนั่งก็ตาม
ถึงกระนั้น เธอก็ไม่ยอมอยู่บ้านเรานะ เพราะเกิดอีกซอย ไม่คุ้นกับซอยบ้านเรา ชอบหนีออกไปตอนกลางคืน
แต่พอหายดีแล้ว ดันมาอยู่บ้านเราบ่อยกว่านวลอีก แถมเดี๋ยวนี้วิ่งปร๋อเลย ตัวเพรียวลม วิ่งเร็วกว่านวลด้วย!!

ก่อนถูกรถชน

หลังๆเราชอบเรียกเธอว่า สุดสวย
ดูสวยสุดในซอยแล้วล่ะ ฮ่าๆ หุ่นนางแบบจนกลัวว่ามีพยาธิรึเปล่านะ
แต่ให้ข้าวไปก็ไม่ค่อยกินแฮะ หรือว่าจะไว้หุ่น?

เห็นหน้าสวยๆ ดูใจดีแบบนี้ อย่าให้เจอหมาพลัดถิ่นเชียว แม่ไล่กวดไม่หยุด ร้ายนัก!!

คุณลูกเกด หรือ เกด (พี่บ้านตรงข้ามเรียก เลยเรียกตาม)

แม่ของนวลจันทร์กับวันเพ็ญค่ะ
แม่ลูกสามตัวนี้สนิทกันมากนะ นวลจันทร์วันเพ็ญเอง ถึงจะโตป่านนี้แล้วแต่ก็ยังจำแม่ได้
ยอมแม่ตลอดเลย เวลากัดกับหมาตัวอื่น เกดก็มักจะไปห้ามทัพให้ด้วย น่ารักจริงๆ

เหตุที่รับเลี้ยง ไม่ใช่เพราะเป็นแม่ของนวลจันทร์วันเพ็ญหรอกนะคะ
แต่บังเอิญมาคลอดลูกครอกสองตรงรั้วบ้านเรา...
แม่เอาข้าวเอาน้ำไปให้มันทุกวัน หลังคลอด
ไปๆมาๆ พ่อสงสาร เอาเข้าบ้านเลย ฮ่าๆๆๆๆ
ก็ดีนะมันไม่หวงลูกกับคน แต่หวงกับหมาด้วยกันเองมากกว่า

ลูกหมามีทั้งหมด5ตัว แต่คุณเกดดันทับตายไป1ตัว เหลืออยู่4

ได้แก่

หลวิชัย(น้ำตาล) นิล(ดำใหญ่) กาฬ(ดำเล็ก) คาวี(ลายจุดขาวดำ) 
หลวิชัย-คาวี ได้แรงบันดาลใจมาจากลายที่เหมือนวัวของน้องจุด อีกตัวเลยตั้งว่าหลวิชัยซะเลย
ชื่อนิล ก็แปลว่าสีดำ ส่วนชื่อกาฬนี่แมวตั้งให้
เพราะอยากได้ความหมายของชื่อที่แปลว่าสีดำ แล้วแมวก็ให้ชื่อนี้มา ขอบใจจ้า

คาวีเป็นพี่ใหญ่ล่ะ เกิดก่อนตัวอื่น แต่ตัวดันเล็กที่สุด แต่ก็....ดุที่สุดเหมือนกัน~
ดุรองมาก็กาฬ ว่าง่ายสุดก็นิล ส่วนน้องหลนี่ขี้กลัวที่สุดเลย - -"

นี่น้องหลตอนแรกเกิด

55555555 หน้าตลก หน้าโหด โอ๊ย ขำ น่ารักแบบฮาๆ

..............พออายุได้เดือนกว่า

.............บอกฉันที ว่ามันไม่ได้โดนสับตัวไปกับลูกหมาตัวอื่นใช่ม้าย

นี่คาวีตอนแรกเกิด

...เดือนกว่า 

ทำไมหน้ามอมอย่างงี้ล่ะหนู ตอนแรกคิดว่ามีแค่สีขาวดำ
แต่นี่มีลายจุดสีน้ำตาลด้วย ปนมั่วทั่วตัวเลย ฮ่าๆ มอมจริงๆหนูเอ๊ย

น้องดำอีกสองตัวไม่มีรูปตอนแรกเกิดอ่ะค่ะ มันอยู่ลึกเกินหยิบออกมาไม่ได้

ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ

จู่ๆมันก็โผล่ออกมาเองยังกะเตี๊ยมกันไว้ น่ารักน่าเอ็นดูมากกก ดีที่ถือกล้องออมาด้วย เลยถ่ายเก็บซะ

นี่รูปที่ถ่ายล่าสุด

ยิ่งโตหน้ายิ่งโหดจริงๆแฮะ 555

แต่ว่านะ

โตขนาดนี้แล้ว

ยังจะดูดนมแม่อีกเร้อ

เรียงเป็นแถวสวยเชียว คุณเกดก็ยอมให้ดูดอยู่นั่นล่ะ
เหมือนเธอจะรู้ตัวว่า...ได้อยู่บ้านนี้เพราะลูก อาจจะกลัวว่า ถ้าหมดประโยชน์แล้วจะโดนทิ้ง
ยอมรับว่าบ้านเรารับเกดเข้าเพราะเป็นแม่ของเด็กๆ ไม่ได้รู้สึกชอบเกดเลย
เพราะตอนแรกๆเกดจะหยิ่งๆ ไม่ยอมให้ใครจับหัว จับตัวเลย จะเชิดหนีตลอด
แต่พอได้มาอยู่บ้านเรา ก็ยอมให้จับหัว จับตัวได้ ดูสงบลงเยอะ ก็โอเคนะ :)

ตอนนี้เด็กๆก็อายุ3เดือนแล้วค่ะ
พ่อเรา ส่งไปเข้าโรงเรียนฝึกสุนัขแล้ว ...... คอร์ส2เดือนแน่ะ
เพราะว่ามันซนมาก พูดไปไม่ค่อยจะฟัง แต่ก็พอทำตามคำสั่งเบสิคๆอย่างขอมือได้นะ
เพียงแต่ว่า ครอบครัวเราเหนื่อย ทำงานกันมาตลอดแล้วไม่ค่อยมีเวลามาดูแลหมา
แถมเด็กๆยังถ่ายมาเรี่ยราดอีก ไม่ค่อยเป็นระเบียบ
ถ้าฝึกให้มันฟังคำสั่ง และมีระเบียบได้ ก็จะสบายกว่านี้ พ่อเราเลยพาไปเข้าโรงเรียนค่ะ

รู้สึกเหมือนเป็นแม่ที่ส่งลูกเข้าโรงเรียนประจำ แล้วก็ต้องมานั่งเป็นห่วงลูกเลยอ่ะ
เท่าที่เห็น ทั้ง4ตัวเป็นนักเรียนที่อายุน้อยที่สุด และตัวเล็กที่สุด
เจอฮัสกี้ ดัลเมชี่ยน ลาบราดอร์ โกลเด้น ฯลฯ มหึมาทั้งนั้นเลย

ตอนแรกพ่อบอกว่า ไปเยี่ยมเด็กๆอาทิตย์ถัดไปเลยละกัน เยี่ยมบ่อยๆเดี๋ยวจะเป็นการสปอยหมา
แต่...วันนี้เอง พ่อเราก็ดันพูดกับแม่เราว่า คิดถึงเด็กๆเนอะ...อาทิตย์นี้ไปเยี่ยมกันดีกว่า
กร๊ากกกก สุดท้ายแล้วคนที่คิดถึงเด็กๆมากที่สุดก็คือพ่อนั่นเองสินะ
โดนมันกวนบ่อยๆ ถึงจะรำคาญแต่ก็รักใช่มั้ยคะพ่อ

อาทิตย์นี้จะเอากล้องไปถ่ายพัฒนาการของเด็กๆค่ะ ถ้าไม่ลืมกล้องนะ ฮ่าๆ

ปล.แกลลอรีรูปของเด็กๆ ดูได้ที่ http://heartsland.multiply.com/photos/album/36/PUPPY นะคะ
ปล.2 มีแต่คนบอกว่า พวกเด็กๆนี่ ถ้าไม่บอกว่าพันธุ์ทางก็นึกว่าเป็นลาบราดอร์ล่ะ 55 เหมือนเหรอ? ดูเป็นหมาผู้ดีได้เหมือนกันนี่พวกเอ็ง