+ Rutledge +

สวัสดีค่ะ

พักหลังนี้ไม่ค่อยอัพบล็อกเลย

พอดีว่าหยุดสามวัน เลยถือโอกาสมาอัพซะหน่อย

ตอนนี้กำลังกลับมาพีคคุโบโทคิสุดๆค่ะ สำหรับคนที่ไม่ทราบว่าคุโบโทคิคืออะไร เชิญทำความรู้จักกับพวกเขาได้ที่นี่ (แต่ภาพหายไปหมดแล้วง่ะ ไว้จะกลับมาแก้ใหม่นะคะ)

เนื่องจากว่าเล่ม6เพิ่งออก แล้วมันเป็นอะไรที่สุดยอดมาก!!! ทำเอาเรากลับมาพีคได้อีกครั้ง พอๆกับสมัยที่เพิ่งชอบใหม่ๆเมื่อ6ปีก่อนเลยอ่ะ ปีนี้ครบ7ปีค่ะ ไม่เคยชอบอะไรได้นานขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย.. คือตลอดเวลาที่ผ่านมาก็ยังชอบอยู่ แต่เนื่องจากคอมิคออกช้า แล้วก็ไม่ค่อยมีข่าวใหม่ๆ ก็เลยอาจจะไม่ค่อยพูดถึงบ่อยนัก ความชอบอาจจะซาๆไปบ้าง แต่ตั้งแต่ได้ไปดูไลฟ์ที่ญี่ปุ่นเนี่ย ความชอบมันก็กลับมาปะทุอีกครั้ง ยิ่งอ่านภาษาญี่ปุ่นออก ยิ่งบ้า ชอบความสัมพันธ์ของคู่นี้มากๆๆๆๆๆ มิเนะจังคิดได้ไงคะ จะตายเพราะคู่นี้แล้วค่ะ !#$%^@$^!!!

เอาเป็นว่า ก่อนที่เราจะเผลอพล่ามต่อไปเรื่อยๆ.. ขอเสนอ Wild Adapter เล่ม6 เลยละกันค่ะ ..ตามความบ้าส่วนตัวของเจ้าของบล็อกล้วนๆ

SPOIL แหลกค่ะ มีสแกนรูปด้วย 

โหลดค่อนข้างโหดค่ะ

ใครที่ยังไม่อยากรู้เนื้อเรื่องก่อนอ่านเอง

ข้ามไปได้เลยนะคะ

เรื่องก็เริ่มจากวันธรรมดาๆ ของเธอกับฉัน (?)

อะไรจะสวีทกันขนาดนี้คะ...

กร๊ากก น่าร้ากกกก

และแล้ว โศกนาฏกรรม(?)ก็เกิดขึ้นค่ะ
เพราะโทคิโต้ไปทับนาฬิกาของคุโบจังเข้า

ร้าวเลย

โทคิโต้ก็รีบขอโทษ แต่คุโบจังบอกว่าไม่เป็นไรหรอก

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิโทคิโต้ มันน่ารักนะว้อย
คุโบจังก็เลยตอบว่า "เป็นของจากคนที่ไม่อยู่แล้วล่ะ"

โทคิโต้เลยคิดว่า เป็นของสำคัญ เลยเอาไปให้โคซังซ่อมค่ะ

แต่แล้ว โทคิโต้ก็โดนลักพาตัวไป
โดยคำสั่งของซานาดะ หัวหน้ากลุ่มอิสุโมะ
ที่ยังไม่รู้ว่าตกลงมันสนใจเรื่องยาWA
หรือแค่จับตัวโทคิโต้มาเพื่อเป็นข้ออ้างเข้าหาคุโบจังกันแน่
(อาจจะทั้งสองอย่าง?)

คนที่เป็นแกนนำในการลักพาตัวโทคิโต้ก็คือ โอซามุ
หัวหน้ากลุ่มคนหนุ่มคนใหม่ ที่ขึ้นมาเป็นหัวหน้าแทนคุโบตะค่ะ
 

โทคิโต้ไม่กลับบ้าน คุโบจังเป็นห่วง
เลยโทรไปขอร้องโคซัง บอกว่าให้ช่วยตามหาที

ไม่ให้เธอไป ต้องเสียอะไรแค่ไหนยังไงเท่าไร~~~♪

ทางโคซังเลยสืบได้ว่า วันนั้นมีกลุ่มอิสุโมะอยู่แถวนั้น
แล้วโทคิโต้เองก็ทำนาฬิกาตกไว้
คาดว่าคงโดนคนของกลุ่มอิสุโมะจับตัวไป

เท่านั้นแหละ คุโบจังก็ บุกสำนักงานทันที

ฆ่าไม่ยั้ง
 

ขนาดตัวเองโดนยิงแขน บาดเจ็บ
แต่ก็ไม่สนใจอะไรเลย
สนแค่เรื่องของโทคิโต้เท่านั้นแหละ

ในที่สุดก็ได้คำตอบว่า โทคิโต้ถูกพาตัวไปที่ท่าเรือโยโกฮาม่า
แต่ยังไม่รู้รายละเอียดอะไรมาก คุโบจังเลยไปปรึกษาโคซัง

ระหว่างที่ไปทำแผลที่ร้านของโคซัง
 

ลุงคาไซก็บุกเข้ามา

เพราะงั้นคุโบจังเลยต้องลงมือเอง
พอรู้เหตุผลแล้ว ท่าทีของคาไซก็อ่อนลงทันที
พร้อมกับจะให้ความร่วมมือด้วย

เรื่องของโทคิโต้ค่อยๆเปิดเผยทีละนิดแล้ว กรี๊ด

ตัดมาที่โทคิโต้ โดนซ้อมปางตาย โดนมัดมือด้วยสายเปียโนอีกต่างหาก
ถ้าดิ้นมากๆ นิ้วขาดได้ เลยต้องอยู่นิ่งๆ

ทางด้านคุโบจัง ได้รับความช่วยเหลือจากโคซัง
จนลอบขึ้นเรือของกลุ่มอิสุโมะจนได้

แล้วเขาก็ได้ฆ่าคนบนเรือไปทีละคน ทีละคน
จนทุกคนต่างก็แตกตื่น และหวาดกลัว
และพยายามตามล่าหาตัวการที่ฆ่าพวกของตน

แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้น หลายคนที่ตายไป
เป็นฝีมือของคุโบจังคนเดียว

มีแต่ริวโนสุเกะ คนที่เคยเป็นลูกน้องของคุโบจังในสมัยก่อนเท่านั้น ที่เอะใจ
 

ฉากนี้สุดยอดอ่า
มันบ่งบอกถึงความน่ากลัวของคุโบจังได้ดีเลย

และแล้ว คนในเรือก็ค่อยๆตายไปทีละคน ทีละคน
(ยังกะหนังสยองขวัญ survivalบนเรือ)

เจ๋งจริงคุโบจัง

อ๊ากกกกกกกกกกกกก
ตายๆๆๆๆๆ
มันเค้นอารมณ์กรูวมากกก
คุโบจังบ้า อย่าแสดงออกว่าโทคิโต้สำคัญมากขนาดนี้ได้ม้าย
แม่ยกตายกันพอดี !!!

จากนั้น คุโบจังก็ไม่รอช้า บุกเข้าห้องทันที
แล้วก็เผชิญหน้ากับริวโนสุเกะ

แต่ตัวประกอบมีหรือจะสู้พระเอกได้
สุดท้ายแล้วก็..

แล้วคุโบจังก็พาโทคิโต้ขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือ

ประ ประ ประโยคนี้ มะ  มัน อะไรกันคะ อะไรคะ อะไรค๊า !!!!!!!!!
พวกแก ไปจดทะเบียนสมรสเอาโทคิโต้เข้ามาในสำมะโนครัวบ้านคุโบตะเลยเหอะ !!!

สวีทกันได้ไม่เท่าไหร่ โอซามุก็ตามขึ้นมาบนเรือ
แต่สุดท้าย ก็..

...ไม่รอดค่ะ
ภาพสุดท้ายที่โอซามุเห็น ก็คือภาพสวีทของสองคนนี้สินะ

จู่ๆ ซานาดะก็ขับฮ.มา ไล่ยิงคุโบจังและโทคิโต้ไม่ยั้ง
จนทั้งสองคนต้องกระโดดลงทะเลไป

คุโบจัง : ถ้าจมลงไปทั้งๆแบบนี้ล่ะ?
โทคิโต้ : ...ไม่เอา เดี๋ยวเป็นหวัด
คุโบจัง :นั่นสินะ

จบเล่ม6ค่ะ

ต้องขอโทษด้วยนะคะ ถ้ามีจุดที่ติดขัด
หรืออ่านแล้วงงกับสำนวนการแปลเรา
บางทีเราอ่านแล้วเข้าใจแต่ไม่รู้จะใช้ภาษาไทยยังไง T-T

แต่ว่านะ..ยิ่งอ่านยิ่งสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ มันเป็นอะไรที่ลึกซึ้งมาก!!
มันไม่ใช่แค่วายธรรมดา แต่มันไม่ธรรมดา (ยังไงวะ)
มันกินใจเรามากเลยอ้ะ >_<
สำหรับคุโบจังที่ไม่เคยได้รับความอบอุ่นของครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยมีใครอยู่เคียงข้างเขา
พอมาเจอโทคิโต้ โทคิโต้ก็เลยเปรียบเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างของคุโบจัง...
กลายเป็นว่า ...คนที่ถูกเลี้ยงน่ะ ไม่ใช่โทคิโต้ แต่เป็นคุโบจังต่างหาก เป็นหมาที่ขาดเจ้านาย(โทคิโต้)ไม่ได้
หมาบ้ากับแมวจรจัด!!

ขออนุญาตยกคอมเมนต์ของคนญี่ปุ่น (บางส่วน) ที่ลงในเวบ amazon.co.jp มาให้อ่านกันนะคะ

- เรื่องทุกอย่างมันเริ่มจากโทคิโต้ถูกจับตัวไป ทำให้เราได้รู้ว่าคุโบจังหลงใหลโทคิโต้ขนาดไหน แถมเล่มนี้เลือดเยอะมากจนทำให้เปลี่ยนความรู้สึกชอบ/ไม่ชอบ/อ่านได้อย่างสบายใจหรือลำบากใจได้เลย เคยคิดไว้ว่าคุโบจังน่ะแค่อยู่กับโทคิโต้ตลอดไปก็ดีแล้วน้า.... แต่ตอนนี้ชักเปลี่ยนความคิดแล้วสิ

- คุโบจัง แข็งแกร่งมากกกก... (เซคิยะเองก็แกร่งเกินคาดเหมือนกัน) มีแต่เรื่องชวนงงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็คาดหวังไว้ว่าหลังจากนี้คงจะเปิดเผยปมของเรื่องแล้วล่ะนะ

- ก็เหมือนกับที่ท่านอื่นเขียนไว้ล่ะค่ะ นี่ไม่ใช่คุโบตะตามปกติ แต่นี่สื่อให้เห็นถึงความหลงใหลที่คุโบตะมีต่อโทคิโต้ คนที่ลักพาตัวโทคิโต้ไป คือคนที่เคยเป็นลูกน้องของคุโบตะมาก่อน พอนึกถึงคำพูดและการกระทำของพวกเขา และเรื่องของโคมิยะในอดีต ทำให้เศร้ามากเลย คุโบตะเองก็คงไม่คิดจะหวนกลับไปหาอดีต และคิดว่าคงไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องกลับไปล่ะมั้ง.... อีกด้านนึง เนื้อเรื่องได้ค่อยๆบอกว่า โทคิโต้เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวสำหรับคุโบตะ ฉันเองก็อยากเฝ้าดูว่าจากนี้ทั้งสองคนจะก้าวเดินต่อไปยังไง

พอเห็นคอมเมนต์ที่3แล้ว... แสงสว่าง... ฮิคาริ แล้วเพลงของฮิกกี้ก็ลอยเข้ามาในหัวค่ะ เนื้อหาดันตรงกับสองคนนี้ด้วยสิ (ฮา)

อีกปีกว่าแน่ะ กว่าเล่ม7จะออก เพราะเรื่องนี้ลงในนิตยสารCHARA มันออกรายสองเดือนค่ะ
เราก็เลย......... ไปสั่งCHARAมาแล้ว ฮ่าๆๆๆ
เมื่อก่อนเราตามCHARAนะ ถึงจะอ่านอยู่เรื่องเดียว แต่เพราะการตามซื้อCHARAทำให้เรารู้จักอีกหลายเรื่องที่ลงในนั้น เช่น เดเมียนซินโดรม, C, และอื่นๆ  เราตามมาได้2ปี ก็ดันมีคดีหลุมดำเกิดขึ้น ทางร้านหนังสือเลยไม่รับสั่งไป2ปีเห็นจะได้ แต่ตอนนี้กลับมาสั่งได้แล้ว(มั้ง?) ก็เลยสั่งไป ไม่อยากรอรวมเล่ม มันนาน..

ต้องเคลียร์พื้นที่ห้องอีกแล้วสิ เล่มนึงมันหนาใช้ได้เลย = ='